Bilenler bilir, gerçek hayatta baş edemediğim, başıma bela olan insanlarla rüyalarımda cebelleşmek gibi bir huyum var. Zihin benim, bilinçaltı benim değil mi, iki dıkşın üç ters laf birkaç sinsilikle onları alaşağı edivermem gerekmiyor mu? "Rüyanda bile mutlu son görmezsin sen." diyen arkadaş yerden göğe haklıymış vallahi. Her sabah öfkeli, mutsuz, yorgun ve üstüne üstlük yenik uyanmak koyuyor adama şaka maka. Kendime kastım mı var nedir yææ?
Bastırılmış öfke kadar kötüsü yok bunu bilir bunu söylerim. Çok şeye mal oldu bana başkasına olmasın. Bana şimdiye dek olmadı malesef ama komik ve yaratıcı eylemlere de sebebiyet verebiliyormuş gerçi:
http://www.passiveaggressivenotes.com/
0 comments:
Post a Comment